woensdag 30 december 2020

Paramaribo 11 augustus 1972

Hallo allemaal, hier is weer een brief uit Suriname.
Hebben jullie de cassette al ontvangen? Ik ben benieuwd, wanneer we de eerste cassette van jullie terug krijgen. Hier gebeurt op dit moment niets spectaculairs. Langzamerhand wordt het hier wat minder nat en wat warmer. Dus de droge tijd is toch in aantocht.
Deze week was mijn chef Spong op vakantie, dus konden we het wat rustiger aan doen op het werk. Otto Spong leeft onder de, zowel voor ons als voor hem vermoeiende aanname, dat de LTT geen moment zonder hem kan. En bovendien, dat alles zo niet door hem geregeld, dan toch wel door hem gecontroleerd dient te worden. Tenslotte is zijn vrouw Annelies er toch in geslaagd hem een week los te scheuren van zijn werk en mee te slepen naar een vakantiehuisje in de buurt van Zanderij. Hij vertrok overigens niet alvorens voor ons werk voor de hele week te hebben achtergelaten.
Op zaterdagavond toen het kantoor verlaten was, keerde hij terug om alle nog liggende zaken af te werken. Stapels documenten werden van commentaar voorzien en ter afhandeling in onze inbakken gedeponeerd. Opdrachten werden op de band opgenomen. Mappen en zaken, die wij in behandeling hadden werden door hem geïnspecteerd en gecontroleerd op correcte afhandeling.
Dus op maandagmorgen troffen we ieder een stapel af te handelen zaken, waar je U tegen kon zeggen.
Maar als je zou denken, dat hij zich nu onbekommerd zou overgeven aan zijn vakantie, dan heb je het mis.
Nauwelijks aangekomen op zijn vakantiebestemming, kon hij het niet nalaten om telefonisch contact op te nemen met het kantoor aan de Keizerstraat om te checken of er zich nog geen problemen hadden voorgedaan.
Dat telefoneren heeft hij verder elke werkdag verder volgehouden. Slechts een keer heeft zijn adjudant, de heer Roeplall zijn mond voorbij gepraat. Dat was dinsdag, toen bleek dat Otto die avond eigenlijk een examen zou moeten afnemen. Met een beetje goede wil had dat wel onder ons geregeld kunnen worden. Maar zoals gezegd: Roeplall was zo onvoorzichtig om de moeilijkheid ter sprake te brengen. Gevolg: Hij zou de zaak verder wel regelen. Wat er op neer kwam dat mijnheer die avond zich hoogst persoonlijk naar Paramaribo terug spoedde om het examen af te nemen. Maar genoeg over dot onderwerp. Het is overigens te hopen dat maandagmorgen blijkt dat deze "vakantie" hem toch enigszins goed heeft gedaan.
De familie Lens, die ondertussen een eigen huis op neuten bewoont, wilde zich een echt Surinaams vogeltje in een kooitje verschaffen. Cornellie, onze dienstmaagd, bood aan hem zo'n vogeltje te bezorgen. "OK, als het maar geen vijfentwintig gulden gaat kosten!". Afgelopen week belde Cornellie naar kantoor: Ze had een vogeltje in een kooitje. Het had niet alleen mooie veren, maar zong ook nog prachtig! Hoeveel het dan moest kosten? Wel, de prijs voldeed aan de voorwaarden van mijnheer Rogier: Twintig gulden. Dat was wel niet precies de prijs, welke Rogier in zijn hoofd had. Maar om bij voorbaat van veel gezeur af te zijn stemde hij toe. 's Middags stapt hij op de fiets en rijdt met mij mee naar ons huis. Want daar is het vogeltje zolang geparkeerd. Bij onze eerste blik, valt meteen de kleurigheid van het beestje op, en direct ook de opvallende gelijkenis, dat he beestje vertoont met een ordinaire zebravink. Ook de geluidjes, die het diertje produceerde hadden weinig welluidends. Teleurgesteld keerde Rogier huiswaarts met achterlating van het vogeltje. Hij vond twintig gulden voor een zebravinkie wel erg duur. Ook al was er dan een kooitje bij. (dat overigens wankel op drie pootjes stond)
Van Marga, die op dit moment geen fut meer heeft om te schrijven, omdat ze vandaag zo'n beetje haar hele familie heeft afgewerkt, krijg ik de opdracht te melden, dat de pakketten kranten en tijdschriften ons in goede orde hebben bereikt. We hebben er veel plezier van en we laten ze ook onder de hier wonende Eindhovense kennissen rouleren. Kan dat allemaal zomaar op kosten van Flipje? (dit is een verwijzing van het feit, dat mijn vader op creatieve wijze gebruik maakt van de postfaciliteiten van zijn werkgever. de N.V. Philips gloeilampenfabrieken.)
Wat de cassettebandjes betreft. Die zijn bij jullie waarschijnlijk goedkoper aan te schaffen dan hier. Hier is er op dit moment een aanbieding voor twee C60 bandjes van Agfa voor Sfl 6,50
Hebben jullie ondertussen de dia's ontvangen? En is het iets geworden? Of is het de moeite niet om ze nog op te sturen?
Wat damlitteratuur betreft: Ik heb nog niets gevonden aan boekjes of in kranten. Toevallig zag ik echter een tekenaar bij ons op de zaak sjouwen met een damboek, en ik zal hem eens vragen of hij me aan wat meer gegevens kan helpen.
Ik heb nog steeds geen foto's van jullie kant uit gezien. Behalve dan de wat ouwbakken foto's van Leo.
Ik zal ze doorsturen naar Dorothee en Peter. Ik begrijp dat jullie daar nog vrij veel contact mee hebben.
Wat betreft telefoneren. Ik vind het een beetje griezelig geworden sinds er (sedert een paar maanden) door de Nederlandse PTT geen voorbericht meer aan de op te roepen abonnees wordt gegeven.
Ik stel me voor in ieder geval op Papa's verjaardag, 17 september, op te bellen. Nu we zelf telefoon hebben (Suriname, toestelnummer 97174) kunnen jullie ons natuurlijk ook rechtstreeks bellen. Ik weet niet wat het goedkoopste is. Wij betalen iets van Sfl 7,65 voor drie minuten.
Hoe is het verder met iedereen? We hebben nog steeds geen post gehad van Carool of Franka. Hoe zit dat? Maar misschien doen die hun zegje op de cassette. Alhoewel, dat valt ook niet mee, de eerste keer.
Wel ik houd er langzamerhand mee op. De groeten aan iedereen thuis. Mede namens mijn echtgenote. Ook aan allen, die naar onze toestand hebben geinformeerd. Ik heb ondertussen geschreven naar mevrouw van der Steen en Dolly. Binnenkort hoop ik ook Tijntje nog een brief te sturen. Ik hoor allerlei berichten dat het gilde Sint Joris Vlokhoven in opmars is. Er zouden twee nieuwe geweren gekocht zijn! Ik moet ook nog steeds een zilveren schild schenken. Maar over het ontwerp ben ik het nog niet met me zelf eens. Zo, nu ga ik ook maar eens naar bed. Marga ligt er al een half uur in en ik begin ook slaap te krijgen
 Het beste, Marga & Frans

Geen opmerkingen:

Een reactie posten