Hallo allemaal,
hoe gaat het met jullie? We hebben deze week nog geen bericht van jullie ontvangen, maar dat komt dan misschien morgen nog. Vooral de gestuurde pakketten laten weer lang op zich wachten. Dit komt waarschijnlijk door de recente havenstaking, waardoor een van de Nederlandse vrachtschepen (de Neptunus) zonder gelost te zijn weer naar Nederland vertrok.
Zondag zijn we met Jaap en Martha gaan zwemmen in het privé zwembadje van het motel de Riverclub, dat een eind buiten Paramaribo aan de rivier ligt. We waren er 's morgens tegen een uur of tien. We smeerden ons dik in met allerlei soorten olie en zonnebrandcrème en hebben toen een half uurtje in de zon gelegen. Jakko, de kleine baas van Jaap en Martha had een tuigje om gekregen en was met een lang touw aan de poot van een van de ligstoelen vast gemaakt, zodat hij net niet het zwembad in kon tuimelen. Ter compensatie van het feit, dat hij de grote bak niet in kon, had hij een emmertje met water gekregen, waarmee hij naar hartelust kon plassen en spetteren.
Toen konden wij ons te water begeven. Stilstaand water is hier niet koud maar lauw. Toch wel lekker. Ik zwem, al is het met veel schrik, al best een aardig eindje in het rond. Al moet Marga nog wel steeds een beetje in de buurt blijven, om bij netelige situaties een helpende hand te kunnen toesteken. Hoewel. Ze reageert nauwelijks meer als ik roep dat ik aan het verdriknen ben.
Om half een waren we, geloof ik, weer thuis. Allemaal tot op het bot verbrand. Ondanks alle insmeerderij. De hele week verder last van gehad. Nu begin ik te vervellen. Vandaag begon het werk pas om tien uur. Een ongekende luxe van uitslapen en nog even vrijen en een gebakken eitje bij het ontbijt. Dit ter gelegenheid van de opening van de Staten van Suriname.
Mevrouw Arons, onze buurvrouw en huisbaas, kwam gister weer thuis uit het ziekenhuis, waarin ze vanwege haar hoge bloeddruk acht weken heeft gelegen. Ze moet voorlopig heel rustig aan doen.
Annelies, de vrouw van Otto Spong heeft op het moment last van spit, en kan nauwelijks recht op. Marga had van haar kant last van haar rug en kan niet krom. Ik heb daarom het genoegen gehad om haar enkele dagen op rij flink te masseren met een hevig naar kamfer ruikende olie.
De vetvlekken op dit papier trouwens komen omdat ik op dit moment cassavechips aan het eten ben, die Marga zo juist heeft gebakken. Ze smaken ongeveer zoals aardappelchips. Maar zijn iets harder.
Ik heb deze week mijn stripotheek weer uitgebreid met twee Suske en Wiskes. Het begint al een flinke stapel te worden. Kuifjes zijn hier jammer genoeg onbekend.
Marga is begonnen schooljasjes te naaien voor de kinderen van Cornellie. Bovendien gaat ze Martha helpen bij het restaureren van een verzameling boeken voor de bibliotheek van een wijk hier in Paramaribo: het Latourproject. En aanstaande zondag gaan we in alle vroegte beginnen aan een reisje naar Blaka Watra. Een natuurreservaat, waar je alleen komt per bus, met een reisgezelschap.
Zo, we zijn weer aan het eind van ons latijn en moeten weer naar bed.
Groeten aan iedereen, en tot schrijfs, Frans en Marga
