(aan van der Sommen)
Beste allemaal,
zoals jullie aan het bijgevoegde resultaat kunnen zien, hebben we sinds kort een cassetterecorder.
Wij hopen, dat jullie nu ook over apparatuur beschikken om hem af te spelen.
De ene kant van de cassette is voor jullie bestemd, de andere kant voor de familie van de Bilt, maar het is geen bezwaar als beide families beide kanten afluisteren.
De bedoeling is dat jullie per kerende post de cassette volgepraat weer terug sturen. (desnoods als het er niet allemaal op kan twee cassettes.
Cassettes kosten hier (de aller goedkoopste) Sfl 2,50
Cassettes van Philips kosten iets van Sfl 4,25
Het opsturen via zeepost is vrij goedkoop.
Wel de rest staat allemaal op de band.
We wachten met spanning jullie reacties af.
De groeten aan iedereen (we wachten nog steeds op post van Carool)
Frans&Marga
dinsdag 14 april 2020
Paramaribo 27 juli 1972
(aan de ouders van Frans)
Hallo Mensen,
zojuist jullie brief ontvangen en maar gelijk terug schrijven, want morgen komt er niets van, omdat we naar een cabaret gaan. Dat er hier zoiets is verbaasde ons ook, maar we moeten afwachten wat het wordt. Dat jullie Carool vrijt, was voor ons al oud nieuws. We wisten het al van een andere inlichtingenbron. Desalniettemin vind ik het hartstikke leuk, en vooral daarom, dat ik nu niet meer het enige vrouwmens van buiten ben. Ook al heel plezant (Bels) is, dat we haar al kennen. Ik moet zeggen, dat Carooltje een betere smaak heeft, dan dat ik van hem verwacht had. Zo, al een half blad met roddeltjes, en nu verder. Onze logees zijn er nog steeds, maar zijn nu druk bezig meubels en toestanden te kopen voor hun huis, waar ze dinsdag in kunnen. Dan zijn we weer op ons zelf en hoeven we met niemand meer rekening te houden. Het is wel leuk om gasten te hebben, maar op een gegeven moment wil je toch ook wel weer met zijn tweetjes zijn. Dat zal voor hen ook wel gelden denk ik. Als ik het goed begrijp hebben jullie het de laatste tijd warmer gehad als wij hier. De regentijd loopt hier namelijk ten einde en dan kan het hier wel afkoelen.Maar ook niet meer dan tot een graad of 24 a 25.
Je zult het niet geloven, maar dan ga ik echt in alle ernst een vest aantrekken. Van de week werd ik zelfs wakker van de kramp in mijn benen van de kou. Het had dan ook de hele nacht geregend. En Frans kwam een half uur te laat op het werk, omdat hij op de bui gewacht had. Dat had overigens geen nut gehad, want hij kwam toch zeiknat op kantoor.
Wat mijn werk betreft: Ik zoek niet anders dan part-time werk. Dat is heel gemakkelijk. Want als jullie dan komen, kan ik me heel goed vrij maken. Lukt dat part-time niet, dan ga ik gewoon niet werken. Tot op dit ogenblik heb ik me nog geen moment verveeld. Frans zorgt dat ik ook nog typewerk heb. Hij schrijft vaak zo onduidelijk, dat als ik de woorden, die ik niet kan lezen oversla, er maar acht woorden op een blad staan. Maar ja, oefening baart kunst. Dus ik typ dapper door.
Zo, het is weer gaan regenen, zodat alle mensen dadelijk lekker nat thuis komen. Ik houd nu op met mijn gezwam en ga eten koken. Surinaamse groentesoep. Een uitvindsel van Martha. Met haar heb ik al heel wat leuke recepten uitgedokterd. Zij is ook gek op koken. En zo leren we elkaar iets. Nou ga ik echt pannenkoeken bakken en Frans moet het volgende blad maar vol kriebelen met meer interessante dingen.
Groetjes, Marga
Hallo Mensen,
zojuist jullie brief ontvangen en maar gelijk terug schrijven, want morgen komt er niets van, omdat we naar een cabaret gaan. Dat er hier zoiets is verbaasde ons ook, maar we moeten afwachten wat het wordt. Dat jullie Carool vrijt, was voor ons al oud nieuws. We wisten het al van een andere inlichtingenbron. Desalniettemin vind ik het hartstikke leuk, en vooral daarom, dat ik nu niet meer het enige vrouwmens van buiten ben. Ook al heel plezant (Bels) is, dat we haar al kennen. Ik moet zeggen, dat Carooltje een betere smaak heeft, dan dat ik van hem verwacht had. Zo, al een half blad met roddeltjes, en nu verder. Onze logees zijn er nog steeds, maar zijn nu druk bezig meubels en toestanden te kopen voor hun huis, waar ze dinsdag in kunnen. Dan zijn we weer op ons zelf en hoeven we met niemand meer rekening te houden. Het is wel leuk om gasten te hebben, maar op een gegeven moment wil je toch ook wel weer met zijn tweetjes zijn. Dat zal voor hen ook wel gelden denk ik. Als ik het goed begrijp hebben jullie het de laatste tijd warmer gehad als wij hier. De regentijd loopt hier namelijk ten einde en dan kan het hier wel afkoelen.Maar ook niet meer dan tot een graad of 24 a 25.
Je zult het niet geloven, maar dan ga ik echt in alle ernst een vest aantrekken. Van de week werd ik zelfs wakker van de kramp in mijn benen van de kou. Het had dan ook de hele nacht geregend. En Frans kwam een half uur te laat op het werk, omdat hij op de bui gewacht had. Dat had overigens geen nut gehad, want hij kwam toch zeiknat op kantoor.
Wat mijn werk betreft: Ik zoek niet anders dan part-time werk. Dat is heel gemakkelijk. Want als jullie dan komen, kan ik me heel goed vrij maken. Lukt dat part-time niet, dan ga ik gewoon niet werken. Tot op dit ogenblik heb ik me nog geen moment verveeld. Frans zorgt dat ik ook nog typewerk heb. Hij schrijft vaak zo onduidelijk, dat als ik de woorden, die ik niet kan lezen oversla, er maar acht woorden op een blad staan. Maar ja, oefening baart kunst. Dus ik typ dapper door.
Zo, het is weer gaan regenen, zodat alle mensen dadelijk lekker nat thuis komen. Ik houd nu op met mijn gezwam en ga eten koken. Surinaamse groentesoep. Een uitvindsel van Martha. Met haar heb ik al heel wat leuke recepten uitgedokterd. Zij is ook gek op koken. En zo leren we elkaar iets. Nou ga ik echt pannenkoeken bakken en Frans moet het volgende blad maar vol kriebelen met meer interessante dingen.
Groetjes, Marga
Paramaribo 28 juli 1972
Zo, dan ga ik maar verder op het punt waar Marga is geëindigd. We gaan vanavond toch niet naar het cabaret, omdat ik anders geen kans zie om mijn brieven te schrijven.Deze brief moet beslist vanavond, omdat hij morgen met het vliegtuig mee moet. We hebben vandaag ons tweede pakket tijdschriften via de zeepost ontvangen. Dus de pessimistische voorspellingen over hoelang die pakketten onderweg zouden zijn komen in de praktijk niet uit. We lezen in jullie post van alle kanten dat er in Nederland een hittegolf heerst. Hier is het zo'n beetje het tegenovergestelde aan de hand. Er is de laatste twee weken zoveel regen gevallen, dat de Surinamers zelf, die op dat gebied toch heel wat gewend zijn, spreken over een uitzonderlijke natte natte tijd. Eigenlijk had de droge tijd al begonnen moeten zijn.
Afgelopen zondag heb ik met onze beide gasten en lange Jan Doeven een fietstocht gemaakt tussen de buien door. Via de Kwattaweg en de Tweede Rijweg naar de Verlengde Gemenelandsweg, een nu eens redelijke dan weer bar slechte alfaltweg, die zich via de buitenwijken van Paramaribo slingerend een weg zoekt naar het dorpje Uitkijk aan het Saramaccakanaal aan de westkant van de stad. Langs die weg zagenwe een mooi Hindoetempeltje en even verder een groot aantal simpele houten stalletjes van waar uit kokosnoten aan de man of vrouw werden gebracht. Niet die bruine harige dingen, zoals we ze in Nederland kennen, maar groene gladde vruchten, die wel twee keer zo groot zijn als de bij ons als kokosnoot bekend staande vrucht. De noot wordt hier eerst met een groot kapmes gescalpeerd, waarna men de overvloedige kokosmelk kan drinken. Halfweg naar Uitkijk sloegen we rechts een pad in, dat langs een brede trens (zo noemt men hier een sloot) liep. Aan beide zijden van de trens stonden armoedige maar schilderachtige woningen. Op regelmatige afstanden waren de oevers van de trens verbonden door wankele bruggetjes waarop dan weer javaanse vrouwen met ronde rieten hoofddeksels op hun hoofd en dan weer hindoestaanse vrouwen met hoofddoek om stonden te vissen. Aan het eind van de trens maakte de weg een bocht naar rechts, waarmee we van een gebied met kleine akkertjes terecht komen in een prachtig natuurgebied. Aan beide kanten van de weg "swamp", oftewel drasland, moeras, wild begroeid met allerlei planten. We horen van alle kanten vogelgeluiden. We zien reigers overvliegen en hoog boven ons een roofvogel. We komen uit op de Derde Rijweg, die vervolgens weer terugvoert naar de Kwattaweg. Omdat het nog vroeg in de middag is, besluiten we te proberen naar de zee te fietsen, die volgens Jan niet al te ver weg kan zijn. Het is tenslotte stralend weer geworden. Een eindje de Kwattaweg af slaan we de HenryFernandesweg in.
Weer swampen aan beide kanten van de weg. Op de schaarse droge plekken staan warempel huizen. Dikwijls omgeven door modderplassen, waarin kinderen spelen. Een vrouw is bezig voor het huis haar kinderen te baden, terwijl even verderop een vrouw een maaltje vis uit de sloot hengelt. Het lijkt wel of half Paramaribo hier zijn favoriete visstek heeft. Tientallen mannen en vrouwen staan langs de kant van de trens en houden wel vier of vijf hengels in de gaten. Na enige tijd gaat een redelijk zandpad over in een modderig karrenspoor. Als we tenslotte bij de kust aankomen blijkt het eb te zijn. We zien alleen een moddervlakte, zover als het oog reikt, waarin vreemde varenachtige planten en dode boomstronken. Bij nadere beschouwing krioelt het in de modder van krabbetjes, die in en uit hun holletjes kruipen en zwaaien met hun ene grote schaar. Helaas hebben we geen tijd meer om het een en ander aan een nauwkeuriger onderzoek te onderwerpen. Op de eerste blijken de muskieten hier talrijk en irritant belust op mensenbloed. Op de tweede plaats breekt me daar ineens een hoosbui los. De poncho's die we bij ons hebben kunnen niet verhinderen, dat we door en door nat worden. Binnen tien minuten was de bui ook wel weer over en aanvaardden we welgemoed de terugtocht.
Zo, nu nog wat nieuwtjes uit de huiselijke kring. We hebben nog steeds geen eigen telefoon, ook al is die al verschillende malen door de LTT (het Lands Telegraaf en Telefoon bedrijf) aangekondigd. Ik heb nu twee weken met ene mijnheer Jones, een expert van de ITU, de International Telecommunication Union) gepraat. Hij is hier om ons te helpen met de opzet van een statistisch bureau in verband met de planning van uitbreidingen van telefooncentrales en de verbindingen daartussen. Hij zal misschien zondagmiddag met vrouw en kind op theevisite komen. Benieuwd hoe dat afloopt.
Marga is er in geslaagd de naaimachine kapot te krijgen.
Wel, dat is niet helemaal eerlijk. Een zwakke schakel, namelijk de knop, waarmee je de steekgrootte regelt heeft het begeven. En zo'n knop is in heel Suriname natuurlijk niet te vinden.
Wel ik stop er mee. Vanavond moeten nog meer mensen aan bod komen. Dus de groeten aan iedereen en tot schrijfs! (Ook diegenen van wie we nog niets gehoord hebben.) Frans
Het is toch jammer om dit stukje onbeschreven te laten, al was het alleen maar met flauwekul.
Er is nog een beetje nieuws. Vandaag hoorde ik van Annelies, dat er een plaatsje vrij is voor een medisch typiste. Dus daar ga ik morgen achteraan. Het blijkt, dat ik mijn uren dan zelf mag uit zoeken. Annelies heeft het zelf een tijdje gedaan en zij deed het drie ochtenden in de week. Het lijkt me echt wel iets. Het is een vreselijke strop, dat de naaimachine het begeven heeft. Het zal wel een duur grapje worden als we het onderdeel uit Nederland moeten laten komen. Frans heeft het nu met plasticlijm geplakt en we hopen maar dat het het houdt. We gaan misschien een cassetterecorder kopen. Bij Kersten (een groot warenhuis) te koop voor Sf 85,- afgeprijsd van Sf 160,- Eens kijken of het wat is. Zo is het blad toch nog vol gekomen.
Nogmaals groetjes, Marga
Afgelopen zondag heb ik met onze beide gasten en lange Jan Doeven een fietstocht gemaakt tussen de buien door. Via de Kwattaweg en de Tweede Rijweg naar de Verlengde Gemenelandsweg, een nu eens redelijke dan weer bar slechte alfaltweg, die zich via de buitenwijken van Paramaribo slingerend een weg zoekt naar het dorpje Uitkijk aan het Saramaccakanaal aan de westkant van de stad. Langs die weg zagenwe een mooi Hindoetempeltje en even verder een groot aantal simpele houten stalletjes van waar uit kokosnoten aan de man of vrouw werden gebracht. Niet die bruine harige dingen, zoals we ze in Nederland kennen, maar groene gladde vruchten, die wel twee keer zo groot zijn als de bij ons als kokosnoot bekend staande vrucht. De noot wordt hier eerst met een groot kapmes gescalpeerd, waarna men de overvloedige kokosmelk kan drinken. Halfweg naar Uitkijk sloegen we rechts een pad in, dat langs een brede trens (zo noemt men hier een sloot) liep. Aan beide zijden van de trens stonden armoedige maar schilderachtige woningen. Op regelmatige afstanden waren de oevers van de trens verbonden door wankele bruggetjes waarop dan weer javaanse vrouwen met ronde rieten hoofddeksels op hun hoofd en dan weer hindoestaanse vrouwen met hoofddoek om stonden te vissen. Aan het eind van de trens maakte de weg een bocht naar rechts, waarmee we van een gebied met kleine akkertjes terecht komen in een prachtig natuurgebied. Aan beide kanten van de weg "swamp", oftewel drasland, moeras, wild begroeid met allerlei planten. We horen van alle kanten vogelgeluiden. We zien reigers overvliegen en hoog boven ons een roofvogel. We komen uit op de Derde Rijweg, die vervolgens weer terugvoert naar de Kwattaweg. Omdat het nog vroeg in de middag is, besluiten we te proberen naar de zee te fietsen, die volgens Jan niet al te ver weg kan zijn. Het is tenslotte stralend weer geworden. Een eindje de Kwattaweg af slaan we de HenryFernandesweg in.
Weer swampen aan beide kanten van de weg. Op de schaarse droge plekken staan warempel huizen. Dikwijls omgeven door modderplassen, waarin kinderen spelen. Een vrouw is bezig voor het huis haar kinderen te baden, terwijl even verderop een vrouw een maaltje vis uit de sloot hengelt. Het lijkt wel of half Paramaribo hier zijn favoriete visstek heeft. Tientallen mannen en vrouwen staan langs de kant van de trens en houden wel vier of vijf hengels in de gaten. Na enige tijd gaat een redelijk zandpad over in een modderig karrenspoor. Als we tenslotte bij de kust aankomen blijkt het eb te zijn. We zien alleen een moddervlakte, zover als het oog reikt, waarin vreemde varenachtige planten en dode boomstronken. Bij nadere beschouwing krioelt het in de modder van krabbetjes, die in en uit hun holletjes kruipen en zwaaien met hun ene grote schaar. Helaas hebben we geen tijd meer om het een en ander aan een nauwkeuriger onderzoek te onderwerpen. Op de eerste blijken de muskieten hier talrijk en irritant belust op mensenbloed. Op de tweede plaats breekt me daar ineens een hoosbui los. De poncho's die we bij ons hebben kunnen niet verhinderen, dat we door en door nat worden. Binnen tien minuten was de bui ook wel weer over en aanvaardden we welgemoed de terugtocht.
Zo, nu nog wat nieuwtjes uit de huiselijke kring. We hebben nog steeds geen eigen telefoon, ook al is die al verschillende malen door de LTT (het Lands Telegraaf en Telefoon bedrijf) aangekondigd. Ik heb nu twee weken met ene mijnheer Jones, een expert van de ITU, de International Telecommunication Union) gepraat. Hij is hier om ons te helpen met de opzet van een statistisch bureau in verband met de planning van uitbreidingen van telefooncentrales en de verbindingen daartussen. Hij zal misschien zondagmiddag met vrouw en kind op theevisite komen. Benieuwd hoe dat afloopt.
Marga is er in geslaagd de naaimachine kapot te krijgen.
Wel, dat is niet helemaal eerlijk. Een zwakke schakel, namelijk de knop, waarmee je de steekgrootte regelt heeft het begeven. En zo'n knop is in heel Suriname natuurlijk niet te vinden.
Wel ik stop er mee. Vanavond moeten nog meer mensen aan bod komen. Dus de groeten aan iedereen en tot schrijfs! (Ook diegenen van wie we nog niets gehoord hebben.) Frans
Het is toch jammer om dit stukje onbeschreven te laten, al was het alleen maar met flauwekul.
Er is nog een beetje nieuws. Vandaag hoorde ik van Annelies, dat er een plaatsje vrij is voor een medisch typiste. Dus daar ga ik morgen achteraan. Het blijkt, dat ik mijn uren dan zelf mag uit zoeken. Annelies heeft het zelf een tijdje gedaan en zij deed het drie ochtenden in de week. Het lijkt me echt wel iets. Het is een vreselijke strop, dat de naaimachine het begeven heeft. Het zal wel een duur grapje worden als we het onderdeel uit Nederland moeten laten komen. Frans heeft het nu met plasticlijm geplakt en we hopen maar dat het het houdt. We gaan misschien een cassetterecorder kopen. Bij Kersten (een groot warenhuis) te koop voor Sf 85,- afgeprijsd van Sf 160,- Eens kijken of het wat is. Zo is het blad toch nog vol gekomen.
Nogmaals groetjes, Marga
Abonneren op:
Posts (Atom)