we zitten alweer langer dan een week in Suriname. En hebben in die week meer meegemaakt, lijkt het wel, dan we in Nederland in een jaar zouden doen. Het is vanavond de eerste avond, die we in ons eigen huis doorbrengen. Maandag en dinsdag bracht Marga door met het schoonmaken. Ondertussen werd er nog van alle kanten getimmerd en geschilderd. Woensdag kwam eindelijk onze kist aan en konden beginnen onze spullen uit te pakken. We werden daarbij vlijtig geholpen door een soort pleegkind van de familie Spong. Een negerjongen van een jaar of veertien, afkomstig uit een bosnegerdorpje aan de zuidelijke rand van het Brokopondomeer.
Hij zit hier in Paramaribo op een school voor gehandicapten, omdat hij, waarschijnlijk door kinderverlamming, zijn benen nauwelijks kan gebruiken. Zijn vakanties brengt hij meestal bij de Spongs door. Daar was het trouwens de laatste dagen wel een dolle boel. Want, behalve Nartuus, de jongen waar ik het net over had, en Karin, hun baby van 8 maanden, hadden ze ook nog de zorg over vijf honden, twee katten, twee schilpadden en ons tweetjes. Maar enfin, tenslotte zitten we dan nu op ons eigen. Ik vind het lastig om onze nieuwe woning te omschrijven. We zullen daarom zo snel mogelijk wat foto's maken van het huis en omgeving en aan jullie opsturen. Een vergelijkbaar huis kom je in de buurt van Eindhoven niet snel tegen. Het is een huis met een plat dak, en wordt hier daarom een "flat" genoemd. Het bestaat uit twee verdiepingen, waarbij de begane grond leeg is op een schuur na. De rest van de woning is te vinden op de eerste verdieping. De woning is zo ruim van opzet, dat we zonder problemen kunnen delen met de eigenaresse van het complex, een vroegere onderwijzeres met Joodse roots, mevrouw Arons. Zij betrekt het voorste deel van het huis, bestaande uit twee slaapkamers, een keuken, wc-douche en woonkamer. Terwijl wij ons tevreden moeten stellen met het achterste deel. Deze bestaat uit een voorzaal (de huiskamer in Nederlandse termen), zo groot, dat onze eethoek en de rest van de meubelen er wat verloren instaan. De voorzaal heeft aan de straatzijde (als men het geëgaliseerde karrespoor de naam straat mag geven) een groot balkon, voorzien van licht en stopcontact. De achterzijde van de voorzaal gaat over in de keuken, die vanaf maandag zal worden bemand door een "meisje", een levensgrote creoolse dame van zo'n jaar of veertig, die Marga drie dagen van de week gaat helpen in de huishouding, voor de bescheiden som van Sf (Surinaamse florijnen) 2,50 per werkdag. Het lieve kind heet Cornellie.
Via een brede gang zijn de studeerkamer en twee ruime slaapkamers met geweldig mooie ingebouwde kasten, de douche en het toilet (met wel anderhalve meter beenruimte) te breiken.
Hier volgt een kleine plattegrond.
Zondag krijgen we onze eerste logé. Dan komt namelijk het volgende paar ingenieurs aan. We mochten bij de Spongs logeren op voorwaarde dat we de volgende lichting voor onze rekening zouden nemen, totdat die weer onder dak zijn. We hopen spoedig wat van jullie te horen. Onder andere hoe het is met de voorbereiding van de aanstaande bruiloft van zus Paula met Jan Brom. Wellicht proberen we komende week te bellen. Niet als Pa en Ma op vakantie zijn. Er is nog een heleboel te vertellen, maar het is al laat en morgenvroeg om kwart voor zes rammelt de wekker weer.
Wel tot schrijfs of sprekens allemaal. Groeten van Marga en Frans
Geen opmerkingen:
Een reactie posten