 |
| Jacco Overdulve achter de witte Bentley-piano |
Nou de piano is thuis hoor! Frans is zo blij als een klein kind. En ook ik vind het fijn dat we weer een beetje behoorlijke muziek te horen krijgen. De radio is hier namelijk knudde. De piano is een stuk kleiner dan onze vroegere zwarte. En bovendien wit. Past geweldig bij ons meubilair. Afgelopen zaterdag zijn we hier naar het keti-koti (gesneden ketenen) feest geweest.
Zo, Marga is weer eens met een brief begonnen en dan kan ik hem afmaken!
En Frans zit onder het eten te schrijven, zodat er allerlei vetvlekken op de post komen!
Het mooiste van het keti-koti- of emancipatiefeest is, dat je er een dag vrij voor krijgt. In Suriname zijn de nationale vrije dagen namelijk netjes verdeeld over christelijke, mohammedaanse, hindoestaanse en creoolse feestdagen. Keti-koti is een typisch creools feest. 's Morgens is het al vroeg druk in de stad met mensen van alle rassen en standen. Ieder is in het nieuw gestoken. Al weken wordt er in alle kledingzaken emancipatie-uitverkoop gehouden. Ieder zoekt een strategische plek op, om niets van de feestelijkheden te hoeven missen. Veel creoolse vrouwen dragen een kleurige doek op het hoofd, een anjisa geheten, die op allerlei manieren zijn gevouwen en gestrikt. Zo'n vrouw in traditionele creoolse klederdracht heet een kotomissie. Elke wijze van strikken van de anjisa heeft sinds mensenheugenis een bepaalde betekenis. Van "ik ben blij je te zien" tot "je kunt mijn reet kussen"
Aan de kop van de Dokter Sophie Redmond straat staat een standbeeld van een jonge neger, die zijn ketenen verbreekt. Daar vinden doorlopend happenings plaats. Groepjes als in trance dansende en zingende creolen versieren het beeld met bloemen, overgieten het met bier en verdwijnen dan in de nabij gelegen Chinese winkel. Die is voor deze gelegenheid omgetoverd tot drankhuis. Daarin een orkestje, dat op luidruchtige wijze, tussen de nodige slokken bier, de aloude creoolse muziek ten gehore brengt, waarmee men ook de ganse dag de radioluisteraar probeert op te vrolijken. Na uren wachten is daar eindelijk de optocht. De stoet bestaat uit een stuk of vijf vrachtwagens. Een voor elke bevolkingsgroep kennelijk. Van elke vrachtwagen is de laadbak volgeladen met wel vijfentwintig in klederdracht gestoken mensen. Allemaal min of meer in de lorum. Na dit evenement, dat interessanter was vanwege de toeschouwers, dan door het gebodene (vooral oudere creoolse dames waren getooid in de originele kotomissie dracht) begaven we ons naar het terrein van de Europese Broeder Gemeente om de rest van de festiviteiten mee te maken.
Wordt vervolgd. Groeten Frans
Geen opmerkingen:
Een reactie posten